Caroline was bij ons altijd al kind aan huis. Wij konden haar écht heel lang. Ze woonde namelijk pal boven de zaak en kwam – zoals het Caroline betaamd – altijd al even vrolijk binnenlopen, totdat we begin 2017 in Caroline het ideale gezicht zagen om ons te komen versterken. Waar het voorheen altijd een zoete inval was van klanten en wij zelf altijd tussendoor de telefoon opnamen, bracht zij structuur. “Ho ho, wacht u even in de wachtkamer en dan komen ze zo bij u”. Dat was even wennen voor de klanten, maar al snel wist ze vele harten te veroveren en nog sneller ging ze van een soort strenge tandartsassistente, naar het warme welkom wat men van Santulli Orthopedie inmiddels gewend is. Zoals ze voor onze klanten was, was ze ook voor haar collega’s; een hart van goud en veel gezelligheid. We zullen de vrijdagnamiddagborrel missen. Ze bleef vaak als enige hangen voor een glaasje rosé en wat borrelnootjes om de week te bespreken en het weekend in te luiden. “doen we er nog een Peet?"

Ze zal echter niet alleen door ons en haar familie gemist worden hoor, want elke dag rond sluitingstijd ging Caroline altijd even een rondje Wakkerstraat doen. Caroline kon namelijk iedereen en hield ervan om met iedereen een babbeltje te maken. De buurvrouw links, rechts, verderop in de straat en aan de overkant, en de dames van de kapsalon uiteraard. Voortaan geen rondjes meer. Dat maakt het zo wrang, want als je het iemand niet gunt… Van niks aan de hand voor de zomervakantie naar een totaal andere Caroline erna. Het is simpelweg niet te bevatten.

Naast mijn persoonlijke voorvechter was Caroline vooral mijn grootste fan, maar tegelijk mijn grootste criticaster. Ze prees hoe lief we waren voor onze klanten, hoe we dat deden en samen het bedrijf runde en daar had ze soms ook best kritiek op, maar vooral waardering. Ze vond het ook fantastisch dat de volgende generatie klaarstond. “Ik ben zo blij dat ik hier mag werken, het is zo’n mooi werk en met jullie” zei ze vaak. Als ik weer eens een epistel had geschreven was het telkens; “ik zeg het vaker, maar ik vind het echt weer heel mooi wat je geschreven hebt” of “het is niet mijn muziek, maar wat kun je lekker spelen, mijn complimenten hoor”. Ik ga de openingszin “wat ik zo goed vind aan jou… “ ook enorm missen. Ik weet dat ze dit meende, al was het wel vaak tijdens een rosé of twee en wat borrelnootjes op de vrijdagnamiddag. Eigenlijk zouden we een groot afscheidsfeest geven! Ze keek namelijk erg uit naar haar pensioen. Ik zei dan vaak ietwat pestend “Nou, jij komt straks vast nog héél vaak binnenlopen als je met pensioen bent”. Ze knikte dan en lachte zoals zij dat kon.

Het was nog maar één dag tot haar pensioen en twee dagen voor haar 67e verjaardag. Het is allemaal te snel gegaan, zoals alles maar snel gaat. Vandaag rouwen we, maar vanaf morgen moeten we weer verder. Genieten van het leven, want als iets ons leert is dat het morgen te laat kan zijn en verspilde tijd keert niet terug. Hopelijk heeft ze nu een heel mooi plekje daarboven, waar ze elke vrijdagnamiddag een rosé drinkt en waarschijnlijk zorgt voor haar lotgenoten, zoals ze zolang voor ons en u heeft gedaan. Even tijd voor een praatje… Wellicht kijkt ze zo nu en dan stiekem nog even naar beneden. Wij denken graag vaak terug aan alle mooie dingen die we samen hebben meegemaakt, terwijl we een glaasje rosé nuttigen. Wellicht op een vrijdag in de namiddag…

Proost Caroline.

In memoriam
Caroline Kruizinga
2-12-1958 — 30-11-2025